นาร์เกส โมฮัมมาดี: วีรสตรีที่ต่อสู้เพื่อเสรีภาพแม้ถูกจองจำ
ฉันถูกจองจำ แต่เสียงของฉันไม่มีวันถูกกักขัง
ฉันถูกจองจำ แต่เสียงของฉันไม่มีวันถูกกักขัง
“หากความเงียบคือพันธนาการการเปล่งเสียงคืออิสรภาพ”
เป็นเวลา 2 ปีแล้ว ที่พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565 มีผลบังคับใช้ และเป็นที่รู้จักในหมู่เจ้าหน้าที่ องค์กรภาคประชาสังคม และประชาชนทั่วไป ซึ่งกว่าจะมีกฎหมายฉบับนี้ ต้องใช้เวลาในการผลักดันถึง 15 ปี ผ่านอุปสรรคและข้อท้าทายมากมาย เพื่อให้ประเทศไทยสามารถปฏิบัติตามกฎหมายระหว่างประเทศ คืออนุสัญญาว่าด้วยการต่อต้านการทรมาน และการกระทำอื่นๆ ที่โหดร้าย ไร้มนุษยธรรม หรือที่ย่ำยีศักดิ์ศรี (CAT) และอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการคุ้มครองบุคคลทุกคนจากการบังคับให้หายสาบสูญ (CED) ที่ไทยได้ให้สัตยาบันและลงนามรับรองมาเป็นเวลายาวนาน
เป็นเรื่องง่ายที่เราจะมองข้ามปัญหาของโลก จนกระทั่งเราต้องเผชิญกับปัญหาความเสื่อมโทรมของทรัพยากรธรรมชาติซึ่งส่งผลกระทบต่อการชีวิตในประจำวันของเรา เช่น ความหิวโหย การพลัดถิ่น การว่างงาน การเจ็บป่วยและการเสียชีวิต
เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2568 ที่ Slowcombo กรุงเทพ แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย ร่วมกับ มูลนิธิผสานวัฒนธรรม (CrCF), คณะกรรมการนิติศาสตร์สากล (ICJ), กลุ่มด้วยใจ และคณะกรรมาธิการการกฎหมาย การยุติธรรม และสิทธิมนุษยชน สภาผู้แทนราษฎรร่วมกันจัดงาน “Echoes of Hope: ให้กฎหมายทำงาน ให้ความยุติธรรมเป็นจริง” เพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ติดตามความคืบหน้าของการบังคับใช้กฎหมายพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565 ที่มีผลบังคับใช้ตั้งแต่ปี 2566 หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า “พ.ร.บ. ป้องกันการทรมาน-อุ้มหาย” และสะท้อนเสียงของผู้ได้รับผลกระทบ
วันเสาร์ที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2568
“ใครจะต้อนรับวิธีไหน ผมรับได้หมด”
Amnesty International
ก่อจากรายงานที่ระบุว่าชาวอุยกูร์ประมาณ 40 คน ซึ่งถูกควบคุมตัวในประเทศไทยมาตั้งแต่ปี 2557 ได้ถูกส่งตัวกลับไปยังประเทศจีนในวันนี้
✨ ร่วมสร้างสังคมที่เคารพสิทธิและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ไปด้วยกัน! ✨
มาเข้าค่ายสิทธิมนุษยชนศึกษากันเถอะ แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย ทำงานสิทธิมนุษยชนศึกษาที่มุ่งเน้นกระบวนการเปลี่ยนแปลงต่อเนื่องระยะยาวและสร้างพื้นฐานเพื่อสิทธิมนุษยชนในสังคม การทำงานสิทธิมนุษยชนครอบคลุมถึงการเรียนรู้ที่มีผู้เรียนเป็นศูนย์กลางและพัฒนาด้วยบริบทของผู้เรียน