การดึงประชาชนเข้ามามีส่วนร่วม เป็นเพียงพิธีการให้ผ่านๆ ไปหรือไม่? เมื่อในความเป็นจริง รัฐและทุนมักไม่ได้รับฟังเสียงของคนในพื้นที่อย่างจริงจัง หลายครั้งก็ไม่ได้ลงมาสัมผัสความจริงในจุดที่โครงการจะเข้าไปตั้งรกราก ผลที่ตามมาจึงไม่ได้หยุดอยู่แค่การสูญเสียทรัพยากร แต่ยังลุกลามไปถึงการซ้ำเติมคนในพื้นที่ให้ต้องเปิดศึกแย่งชิงผลประโยชน์กันเอง ขณะที่การเรียกร้องของชาวบ้านกลับแทบไร้ความหมาย

ชุมชนทั่วประเทศเผยผลกระทบจากโครงการขนาดใหญ่ เหมือง อุตสาหกรรม มลพิษข้ามพรมแดน การละเมิดสิทธิแรงงาน และการฟ้องปิดปาก เรียกร้องให้รัฐ ธุรกิจ และสถาบันการเงินต้องรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น

‘บ้าน’ ไม่ได้เป็นเพียงที่อยู่อาศัยให้เราหลบนอนหนึ่งคืน แต่คือพื้นที่ที่เราหายใจ เติบโต รับฟังเสียงหัวเราะและเรื่องเล่าของผู้คน บ้านคือวัฒนธรรม วิถีชีวิต และสังคมเล็กๆ ที่โอบอุ้มเราไว้ตั้งแต่วัยเยาว์จนถึงวัยผู้ใหญ่ หรืออาจตลอดอายุขัยในบ้านนั้น แต่หากวันหนึ่งบ้านหายไป เราจะอยู่ที่ไหน? วันนี้ ชุมชนทั่วประเทศกำลังเผชิญโครงการพัฒนาขนาดใหญ่ เหมืองแร่ แลนด์บริดจ์ ป่าคาร์บอน บ้านที่เคยมั่นคงกลับอยู่บนความเสี่ยงที่จะถูกไล่รื้อทุกเมื่อ ทั้งที่สิทธิในที่อยู่อาศัยคือสิทธิขั้นพื้นฐานของเราโดยแท้จริง

วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2568 ในงาน Media Awards 2024 เป็นเหมือน แสงเทียนของคนทำงานสื่อ ที่ยังเชื่อในพลังของการบอกเล่าเรื่องราว งานนี้จัดขึ้นโดย แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย เพื่อยกย่องสื่อมวลชนที่ยังทำหน้าที่เป็นกระบอกเสียงให้กับประชาชน โดยเฉพาะผู้คนที่เสียงของพวกเขาถูกทำให้เงียบหายไป ไม่ว่าด้วยความรุนแรง การข่มขู่ หรือโครงสร้างอำนาจที่ทำให้พวกเขาไม่มีที่ยืน

ชนพื้นเมืองเวทซูเวทเอ็นมีความผูกพันอย่างลึกซึ้งกับที่ดินของบรรพบุรุษ แต่สิ่ง ๆ นี้กำลังถูกคุกคามจากการก่อสร้างท่อส่งก๊าซธรรมชาติผ่านพื้นที่ดังกล่าว หัวหน้ากลุ่มของพวกเขาไม่ได้ให้ความยินยอมในการก่อสร้างนี้ และถึงแม้ว่าการก่อสร้างจะเกิดขึ้นบนที่ดินของบรรพบุรุษของพวกเขา กลุ่มนักต่อสู้เพื่อที่ดินทำกินกลับถูกตัดสินว่ามีความผิดเนื่องจากพวกเขาขัดขวางการเข้าถึงสถานที่ก่อสร้างท่อส่งก๊าซนี้ พวกเขาอาจต้องเผชิญกับโทษจำคุกและมีประวัติอาชญากรรม