นี่คือเสียงสะท้อนจาก จอนปรอท วงษ์เทศ หรือ “จอน” ลูกชายของ ไพบูลย์ วงษ์เทศ อดีตบรรณาธิการข่าว นักเขียน และนักกวีที่ผ่านเหตุการณ์ 6 ตุลา 2519 ในวันที่กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายสิบปี เรื่องราวทางการเมืองในอดีตอาจเริ่มพร่ามัวสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับจอนที่เติบโตมาในครอบครัวนักหนังสือพิมพ์ ร่องรอยในอดีตบางอย่างเกี่ยวกับการเมืองกลับอยู่ในชีวิตประจำวันของเขา ผ่านการซ้อนท้ายจักรยานของพ่อ พบเจอบรรยากาศของย่านเมืองเก่า และเห็นเรื่องราวบ้านเมืองที่เขาค่อยๆ ซึมซับมาทีละน้อยตั้งแต่ยังเด็ก

แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลกล่าวว่า การที่ผู้นำโลกหลายคนอาจไม่ได้เข้าร่วมการประชุม COP31 ไม่ควรถูกใช้เป็นข้ออ้างในการชะลอหรือหลีกเลี่ยงการแก้ไขวิกฤตสภาพภูมิอากาศ ขณะที่ผู้นำ ชุมชน และภาคประชาสังคมจากทั่วภูมิภาคแปซิฟิกเดินทางมายังฟิจิและตูวาลู เพื่อเข้าร่วมการประชุมเตรียมความพร้อมก่อนการประชุม COP31 (Pre-COP31) 

ภายหลังความพยายามของรัฐเทนเนสซีในการบังคับใช้โทษประหารชีวิตโดยไม่รับฟังเหตุผล และการประหารชีวิตคริสตา ไพก์ที่ล้มเหลวเมื่อวันที่ 30 กันยายนที่ผ่านมา จัสติน มาซโซลา รองผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยของแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล สหรัฐอเมริกา กล่าวว่า การประหารชีวิตคริสตา ไพก์ที่ล้มเหลวของรัฐเทนเนสซี เป็นภาพสะท้อนที่สุดโต่งของความโหดร้าย และเป็นเครื่องเตือนใจล่าสุดว่าโทษประหารชีวิตเป็นการลงโทษที่โหดร้าย ไร้มนุษยธรรม และย่ำยีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ 

เด็กวัย 8 ขวบสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกในตึกแถวริมแม่น้ำเจ้าพระยาย่านท่าพระจันทร์ บ้านที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวของครอบครัวใหญ่ที่มีพี่น้องถึง 10 คน และคึกคักไปด้วยเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่แวะเวียนเข้ามาหาอะไรกิน แต่ในเช้ามืดวันหนึ่งของเดือนตุลาคม 2519 บรรยากาศของบ้านริมน้ำที่อยู่ห่างจากรั้วมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เพียง 200 เมตรก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

คริสตา ไพก์ หญิงที่ถูกตัดสินประหารชีวิตจากคดีฆาตกรรมเมื่อกว่า 30 ปีก่อน เธอก่ออาชญากรรมตอนอายุ 18 ปีพอดี จึงไม่อยู่ในข่ายที่จะงดใช้โทษประหาร เธอถูกตัดสินจำคุก 30 ปีพร้อมโทษประหาร วันนี้ (1 ตุลาคม) เธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล หลังเจ้าหน้าที่พยายามประหารชีวิตเธอด้วยการฉีดยาพิษ แต่ไม่สำเร็จและไม่สามารถดำเนินการให้เสร็จสิ้นได้ แม้จะได้รับยาฉีดเพื่อประหารชีวิตไปแล้ว 2 ครั้ง

ชุมชนทั่วประเทศเผยผลกระทบจากโครงการขนาดใหญ่ เหมือง อุตสาหกรรม มลพิษข้ามพรมแดน การละเมิดสิทธิแรงงาน และการฟ้องปิดปาก เรียกร้องให้รัฐ ธุรกิจ และสถาบันการเงินต้องรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น

นี่คือส่วนหนึ่งของความทรงจำอันเจ็บปวดในเช้ามืดวันที่ 6 ตุลาคม 2519 ของอดีตพยาบาลเพื่อมวลชน อาสาสมัครคนหนึ่งที่เคยผ่านเหตุการณ์นองเลือดใจกลางเมืองหลวง เรื่องราวชีวิต ความฝัน และบาดแผลของเธอถูกบอกเล่าอีกครั้งในวันที่เหตุการณ์ครบรอบ 50 ปี เพื่อฉายให้เห็นการต่อสู้ของประชาชนและการลอยนวลพ้นผิดของผู้เกี่ยวข้องในตอนนั้น

เมื่อวันที่ 16 กันยายน 2569 เวลา 10.00-12.00 น. ณ บ้านพักเอกอัครราชทูตสวีเดนประจำประเทศไทย แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย องค์การช่วยเหลือเด็ก (Save the Children) มูลนิธิศุภนิมิตแห่งประเทศไทย (World Vision) องค์การแพลน อินเตอร์เนชั่นแนล และเครือข่ายสิทธิเด็กประเทศไทย (CRC Coalition Thailand) ร่วมกับสถานเอกอัครราชทูตสวีเดน จัดเวที “Child Rights Priorities: Thailand 4th Cycle UPR In-Country Pre-Session” หรือ ประเด็นสิทธิเด็กที่ต้องจับตา: เวทีก่อนการทบทวน UPR รอบที่ 4 ของไทย ในงาน มีผู้แทนจากสถานทูต 20 แห่ง และผู้แทนภาคประชาสังคม เด็กและเยาวชนราว 20 คนเข้าร่วม 

เมื่อถูกขอให้แนะนำตัว วิภาวดี พันธุ์ยางน้อย หรือ “พี่ตั๊ก” ไม่ได้เริ่มต้นด้วยตำแหน่งทางวิชาการที่เธอมีในปัจจุบัน ไม่ได้ไล่เรียงวุฒิการศึกษาว่าเรียนจบจากที่ไหนมาบ้าง และไม่ได้บอกว่าเธอเป็นนักวิจัยหรือนักเคลื่อนไหวที่ทำงานกับชุมชนมานานแค่ไหน ระหว่างคุยกันคำตอบแรกของเธอสั้นและธรรมดากว่านั้นมาก นั่นก็คือ “ตั๊กนะคะ ก็เป็นคนธรรมดานี่แหละ”

“18 ปีที่ผ่านมา มีทั้งเรื่องดีและไม่ดี เราเติบโตมากับสิ่งที่ทำให้เราเป็นเราในทุกวันนี้ แม้สิ่งแวดล้อมบางอย่างอาจไม่ได้ดี แต่เราก็เติบโตมาได้ด้วยครอบครัวและเพื่อน สิ่งที่ผมอยากทำ คือทำให้เด็กที่อายุ 18 ปีในวันข้างหน้า รู้สึกว่า 18 ปีที่ผ่านมาของเขาเป็นช่วงเวลาที่ดี นั่นคือปลายทาง”

แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทยขอเชิญส่งภาพชุดเข้าประกวด ในหัวข้อ “สิทธิมนุษยชน” สำหรับสื่อมวลชนและบุคคลทั่วไป