ในห้องสอบสวนสถานีตำรวจหรือในค่ายทหารที่ประชาชนเข้าไม่ถึง อาจทำให้ความจริงที่มักจะเป็นสิ่งแรกถูกทำให้สูญหายไปพร้อมกับอิสรภาพของใครบางคน วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2566 ประเทศไทยประกาศใช้ พ.ร.บ.ป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565 กฎหมายฉบับนี้ไม่ได้เป็นเพียงตัวอักษรที่อยู่ในราชกิจจานุเบกษา แต่กฎหมายนี้คือลมหายใจของผู้ที่เคยถูกกระทำจากเจ้าหน้าที่รัฐ คือหยาดน้ำตาของครอบครัวผู้สูญหาย และคือความพยายามที่จะบอกว่ารัฐไม่มีสิทธิ์พรากชีวิตหรือศักดิ์ศรีของใครไปแบบผิดๆ ได้

ยุติวัฒนธรรมการลอยนวลพ้นผิดที่คุกคามสิทธิมนุษยชน ร่วมกันหยุดยั้ง “ระบบการกักขังและผลักดันผู้คนออกนอกประเทศจำนวนมาก” ก่อนเกิดความสูญเสียไปมากกว่านี้

วาระสิทธิมนุษยชนของแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย จัดทำขึ้นเพื่อสะท้อนปัญหาสิทธิมนุษยชนที่ประชาชนในประเทศไทยเผชิญอยู่จริงในชีวิตประจำวัน และเพื่อเสนอแนวทางเชิงนโยบายที่รัฐและผู้กำหนดนโยบายควรเร่งดำเนินการอย่างเป็นรูปธรรม

สืบเนื่องจากวิดีโอที่ปรากฏขึ้นล่าสุดซึ่งดูเหมือนเป็นการปล่อยตัวและความพยายามหลบหนีของเหยื่อออกจากศูนย์สแกมเมอร์หลายแห่งทั่วกัมพูชา 

สืบเนื่องจากการส่งตัวอี ควิน เบดั๊บ นักปกป้องสิทธิมนุษยชนผู้เป็นชนเผ่าพื้นเมืองชาวมองตานญาดและเอดี จากประเทศไทยไปยังเวียดนาม 

Right now, people displaced by drought-induced famine across Madagascar need urgent humanitarian assistance, but the government is failing them. Sign the petition and demand that the government do more to help those facing hunger, homelessness and crisis. 

ครบรอบ 3 ปี พร้อมยุติวัฒนธรรมลอยนวลพ้นผิด เยียวยาผู้เสียหาย  และปฏิรูประบบการใช้กำลัง-อาวุธควบคุมฝูงชนให้สอดคล้องมาตรฐานสากล

แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนลชี้ว่า ชุมชนชาวโรฮิงญาในรัฐยะไข่ตอนเหนือของเมียนมากำลังเผชิญกับการบังคับใช้แรงงาน วิกฤติด้านอาหารและสุขภาพ การจำกัดเสรีภาพในการเดินทางอย่างเข้มงวดและความขัดแย้งทางอาวุธที่ทวีความรุนแรงขึ้น พร้อมเตือนถึงการตัดสินใจส่งผู้ลี้ภัยจากบังคลาเทศกลับเมียนมาอย่างเร่งร้อนนั้นเป็นอันตรายอย่างยิ่ง

ความก้าวหน้าเกิดขึ้นเมื่อเรามารวมตัวกันเพื่อเรียกร้องการเปลี่ยนแปลง เราควรจะสามารถทำสิ่งนี้ได้ โดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกทำร้าย ถูกทำให้บาดเจ็บ หรือแม้แต่ถูกฆ่า จากการใช้อุปกรณ์ควบคุมฝูงชนในทางที่ผิด ถึงเวลาที่ต้องช่วยกันเรียกร้องให้รัฐบาล สนับสนุนสนธิสัญญากำกับดูแลการค้าอุปกรณ์ควบคุมฝูงชน้ เพื่อป้องกันไม่ให้อุปกรณ์เหล่านี้ตกอยู่ในกำมือของกองกำลังตำรวจที่ประพฤติมิชอบ

อันนา มาเรีย ซานโตส ครูซ คือแม่อันเป็นที่รักของเปโดร เฮนริคซึ่งเป็นลูกชายที่ถูกผู้มีอำนาจสังหาร เธอชอบเข้าร่วมคอนเสิร์ตและกิจกรรมทางวัฒนธรรมในเมืองซัลวาดอร์ ประเทศบราซิล แต่เมื่อลูกชายของเธอได้เสียชีวิตไป เธอรู้สึกเหมือนส่วนหนึ่งของเธอได้ถูกพรากไปด้วย  

โจเอล ปาเรเดส เป็นคุณพ่อวัย 29 ปีจากรัฐฆูฆุย ประเทศอาร์เจนตินา ในวันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2566 โจเอลเข้าร่วมการชุมนุมประท้วงต่อต้านการปฏิรูปของรัฐบาลท้องถิ่น ซึ่งรวมไปถึงการจำกัดสิทธิในการชุมนุมโดยสงบ และการเพิ่มมาตรการที่อาจก่อให้เกิดความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมและการละเมิดสิทธิในที่ดินของชนพื้นเมือง ตำรวจยิงกระสุนยางใส่ผู้ชุมนุมประท้วง โจเอลถูกยิงเข้าที่ตาขวาทำให้เขาตาบอดถาวร เหตุการณ์นี้ได้ทำให้เขามีอาการปวดเส้นประสาท ซึ่งทำให้เขาใช้ชีวิตประจำวันได้อย่างยากลำบาก จนถึงปัจจุบันยังไม่มีใครรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในเรื่องนี้  

อัคบา ฮาชัด นักศึกษาวัย 27 ปี ถูกควบคุมตัวระหว่างการพิจารณาคดีในอียิปต์ตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2562 เพียงเพราะอามัร พี่ชายของเขาทำกิจกรรมด้านสิทธิมนุษยชน อัคบาถูกบังคับให้สูญหาย ถูกทรมาน และไม่ได้รับอนุญาตให้ใส่ขาเทียมที่เขาใช้มาตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุสมัยเด็ก ซึ่งทำให้เขาต้องพึ่งพาคนอื่นในด้านร่างกาย ขณะที่เขาถูกคุมขังในสภาพที่เลวร้ายและปราศจากการรักษาพยาบาลที่เพียงพอ ทางการอียิปต์ได้เปิดคดีเท็จใหม่เพื่อคุมขังเขาต่อไป