เมื่อการตั้งคำถามเริ่มมีต้นทุนหรือมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยเงิน ชีวิต หรือจิตใจ คนก็อาจจะค่อยๆ เลือกเงียบ และเมื่อความเงียบค่อยๆ กลืนกินพื้นที่สาธารณะ การตรวจสอบผู้มีอำนาจก็อาจจะอ่อนแรงหรืออ่อนกำลังลง ขณะที่การต่อต้านคอร์รัปชันก็อาจถดถอยลง ความโปร่งใสก็ลดน้อยลงตามไ่ปด้วย และท้ายที่สุดความเชื่อมั่นทางเศรษฐกิจรวมถึงภาพรวมของประเทศก็อาจสั่นคลอนไปพร้อมกัน
แอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย มอบรางวัลผลงานสื่อมวลชนดีเด่นด้านสิทธิมนุษยชน พร้อมย้ำจุดยืนว่า “การนำเสนอข่าวไม่ใช่อาชญากรรม” และเรียกร้องให้ทุกภาคส่วนร่วมกันคุ้มครองเสรีภาพสื่อ หยุดใช้กระบวนการยุติธรรมเป็นเครื่องมือฟ้องปิดปาก หรือ SLAPP ต่อสื่อมวลชนที่ปฏิบัติหน้าที่ตรวจสอบอำนาจรัฐอย่างสุจริตตามจรรยาบรรณวิชาชีพ
ชั้นเรียนที่โรงเรียนประถม Shajareh Tayyebeh ในเมือง Minab ทางใต้ของอิหร่านกำลังเปิดการเรียนการสอนอยู่ตามปกติ เด็กๆ อายุ 7-12 ปีนั่งเรียน ครูกำลังสอน ผู้ปกครองบางคนยืนรออยู่หน้าโรงเรียน
ในห้องสอบสวนสถานีตำรวจหรือในค่ายทหารที่ประชาชนเข้าไม่ถึง อาจทำให้ความจริงที่มักจะเป็นสิ่งแรกถูกทำให้สูญหายไปพร้อมกับอิสรภาพของใครบางคน วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2566 ประเทศไทยประกาศใช้ พ.ร.บ.ป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย พ.ศ. 2565 กฎหมายฉบับนี้ไม่ได้เป็นเพียงตัวอักษรที่อยู่ในราชกิจจานุเบกษา แต่กฎหมายนี้คือลมหายใจของผู้ที่เคยถูกกระทำจากเจ้าหน้าที่รัฐ คือหยาดน้ำตาของครอบครัวผู้สูญหาย และคือความพยายามที่จะบอกว่ารัฐไม่มีสิทธิ์พรากชีวิตหรือศักดิ์ศรีของใครไปแบบผิดๆ ได้
20 กุมภาพันธ์ 2569 – สืบเนื่องจากคำพิพากษาศาลอาญาตัดสินจำคุกนักป้องสิทธิมนุษยชนทั้งสี่คน ได้แก่ พิมพ์สิริ เพชรน้ำรอบ กรรมการแอมเนสตี้ อินเตอร์เนชั่นแนล ประเทศไทย สมยศ พฤกษาเกษมสุข อานนท์ นำภา และพรหมศร วีรธรรมจารี ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 รวมถึงมาตรา 9 และมาตรา 18 ตาม พ.ร.ก.ฉุกเฉิน และ พ.ร.บ.เครื่องขยายเสียง รวมโทษจำคุก 4 ปี ปรับ 15,200 บาท ลดโทษ 1 ใน 3 เหลือ 2 ปี 8 เดือนและปรับ 10,200 บาท ภายหลังศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ประกันตัวชั่วคราว โดยณัฏฐธิดา มีวังปลา ถูกตัดสินให้มีความผิดมาตรา 9 , 18 ตาม พ.ร.ก.ฉุกเฉิน และ พ.ร.บ. เครื่องขยายเสียง
จากกรณีที่มีการปล่อยตัวผู้ที่ถูกควบคุมตัวโดยพลการด้วยเหตุผลทางการเมืองเมื่อเร็ว ๆ นี้ รวมถึงการหารือเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่า “กฎหมายนิรโทษกรรม” ในเวเนซุเอลา
ยุติวัฒนธรรมการลอยนวลพ้นผิดที่คุกคามสิทธิมนุษยชน ร่วมกันหยุดยั้ง “ระบบการกักขังและผลักดันผู้คนออกนอกประเทศจำนวนมาก” ก่อนเกิดความสูญเสียไปมากกว่านี้
วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2569 เวลา 09.00 น. ศาลอาญานัดฟังคำพิพากษาในคดีของนักปกป้องสิทธิ นักกิจกรรมและประชาชนรวม 7 คน ซึ่งถูกกล่าวหาในข้อหาหลักตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 112 และมาตรา 116 จากกรณีการชุมนุม #ม็อบ29พฤศจิกา หรือการชุมนุม “ปลดอาวุธศักดินาไทย” ที่หน้ากรมทหารราบที่ 11 เมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน 2563
“วันที่กองทัพออกหมายจับผม เราต้องหนีทันที ผมจำใจทิ้งกล้องภาพยนตร์ตัวใหญ่ไว้ แต่คว้ากล้องตัวนี้มาเพราะมันใส่ในกระเป๋าเสื้อได้ ระหว่างการหลบหนีและจนถึงวันนี้ ในชีวิตที่ต้องพลัดถิ่น กล้องเล็กๆ ตัวนี้ช่วยรักษาไฟในใจผมเอาไว้ ผมยังใช้มันอยู่ตลอด และมันพิสูจน์ให้เห็นว่าแพสชันสำคัญกว่าสเปก (กล้อง) เสมอ”
ขอเชิญร่วมงานประกาศผลรางวัลสื่อมวลชนเพื่อสิทธิมนุษยชน ประจำปี 2568 (Media Awards 2025)
เข็มนาฬิกาเคลื่อนเข้าสู่ปีใหม่ 2026 คำถามในใจคนรุ่นใหม่หรือคนเจนใหม่ๆ ในตอนนี้อาจไม่ใช่แค่ “เรียนจบแล้วจะไปทำอาชีพอะไร” แต่เป็นคำถามที่ขยับไปมากกว่านั้นคือ “เรากำลังจะใช้ชีวิตอยู่ในสังคมแบบไหน” ต้นปีที่ผ่านมา เราเดินทางล่องใต้มุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี (ม.อ.ปัตตานี) จึงได้ไปพบกับ “นามีร่า บิลเหล็ม” หรือ “เช่” นักศึกษาเฟรชชี่ปี 1 คณะรัฐศาสตร์ เอกความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
โค้งสุดท้ายก่อนการเลือกตั้งในวันที่ 8 กุมภาพันธ์นี้ หลากหลายพรรคชูนโยบายมากมายเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตและเศรษฐกิจ รวมไปถึงการส่งเสริมสิทธิมนุษยชน แต่ในบรรดานโยบายอันมากมายนั้นมีข้อกังวลสำคัญคือบางพรรคการเมืองนำ ‘โทษประหารชีวิต’ เป็นแคมเปญหาเสียงเพื่อปราบปรามอาชญากรรม เช่น คอร์รัปชัน สแกมเมอร์ และการข่มขืน